Magnetyczny regulator napięcia to urządzenie regulujące napięcie, które organicznie łączy reaktor nasycony z transformatorem. Reaktor odpowiada głównie za regulację napięcia wejściowego transformatora, natomiast transformator podnosi lub obniża regulowane napięcie wejściowe do dowolnej wartości wymaganej przez obciążenie. Oba elementy są połączone zarówno elektrycznie, jak i magnetycznie. Pod względem konstrukcji przypomina zwykły transformator energetyczny, ale w przeciwieństwie do innych rodzajów regulatorów napięcia nie ma mechanizmu przeniesienia napędowego ani ruchomych styków. Ta bezkontaktowa właściwość, pozbawiona części ruchomych, sprawia, że urządzenie jest szczególnie odpowiednie do zastosowań z wyjściem wysokonapięciowym lub niskonapięciowym i dużoprądowym. Obecnie tego typu regulator jest powszechnie stosowany jako regulowane źródło zasilania dla pieców solnych, pieców bombardowanych elektronami, wysokonapięciowych elektrostatycznych odkurzaczy i podobnych urządzeń.
Podstawowa struktura i związek między obwodami
Magnetyczny regulator napięcia składa się z dwóch części: dławika i transformatora. Dławik jest wyposażony w uzwojenie robocze prądu zmiennego oraz uzwojenie sterujące prądu stałego, natomiast transformator ma uzwojenie pierwotne B1 i uzwojenie wtórne B2. Uzwojenie robocze prądu zmiennego G dławika jest połączone szeregowo z uzwojeniem pierwotnym B1 transformatora i właśnie to połączenie szeregowe tworzy łącznik elektryczny między dławikiem a transformatorem.
Zasada działania
Proces regulacji napięcia w magnetycznym regulatorze napięcia opiera się zasadniczo na wykorzystaniu prądu sterującego DC do zmiany stanu namagnesowania rdzenia reaktora, co zmienia jego skuteczną przenikalność AC i impedancję, a ostatecznie umożliwia ciągłą regulację napięcia obciążenia.
Gdy wejście magnetycznego regulatora napięcia zostaje podłączone do napięcia U1, a wyjście do znamionowej rezystancji obciążenia R, jeśli prąd sterowania prostokątny Ik = 0, rdzeń dławika nie jest namagnesowany prądem stałym. W tym momencie efektywna przenikalność dla prądu zmiennego jest wysoka, a impedancja odzwierciedlona w uzwojeniu G jest znacznie większa od całkowitej impedancji pierwotnej transformatora. W konsekwencji napięcie zasilania U1 jest zasadniczo rozłożone na uzwojeniu G, natomiast napięcie po stronie pierwotnej transformatora, UB1, jest bardzo małe; napięcie obciążenia znajduje się na dolnej granicy U2min.
Wraz ze stopniowym zwiększaniem prądu sterowania DC Ik rdzeń reaktora jest magnetyzowany prądem stałym w różnym stopniu, a skuteczna przenikalność AC odpowiednio maleje. Napięcie na uzwojeniu G oraz napięcie obciążenia U2 stopniowo wzrastają. Gdy Ik osiąga wartość znamionową Ika, rdzeń reaktora zostaje silnie namagnetyzowany i nasycony prądem stałym, skuteczna przenikalność AC osiąga minimum, a impedancja reaktora staje się minimalna w porównaniu z całkowitą impedancją pierwotną transformatora. W tym momencie napięcie zasilania U1 jest zasadniczo rozłożone na uzwojeniu B1, a napięcie obciążenia U2 osiąga wartość maksymalną U2max.
Zatem można stwierdzić, że poprzez ciągłą regulację wielkości prądu sterowania DC Ik uzyskuje się płynną, bezstopniową regulację napięcia obciążenia U2 od dolnego ograniczenia do wartości maksymalnej. Cały proces nie wymaga żadnego ruchu mechanicznego ani przełączania zestyków, a odpowiedź jest płynna—to kluczowa zaleta, która odróżnia magnetyczny regulator napięcia od tradycyjnych metod regulacji napięcia.



















